łot a blog

Już od dawna wszyscy przygotowywali mnie na całe zło "Bitwy...", a nikt nigdy wspomniał, ile w filmie tym drzemie dobra.

Po pierwsze nie możemy się z Łukim nadziwić, że nie ma jeszcze poważnej analizy dzieła Hoffmana jako odważnego obrazu pogłębiającej się schizofrenii Piłsudskiego (manifestującej się w rozmowach ze swoim wyimaginowanym przyjacielem granym przez Lindę). No bo halo, naprawdę? Postać Lindy nie ma żadnej funkcji i (poza pierwszymi 15 minutami filmu, ale o tym za chwilę) nikt oprócz Piłsudskiego z nim nie rozmawia i, zdaje się, w ogóle go nie dostrzega. Z kolei jak już Piłsudski rozmawia z tym swoim wyimaginowanym Wieniawą-Długoszowskim, to albo Wieniawa słodzi Piłsudskiemu tak z serii "tak, tak, bardzo ładnie, bardzo ładnie, grzeczny chłopiec" albo wygłasza futurystyczne wstawki typu "ludzie i tak nie uwierzą, że to nasze zwycięstwo, pewnie przypiszą to cudowi, hahaha!" Hoffciu, poważnie? Przecież ta scena musiała zrodzić się w chorej głowie Piłsss...
Oh, wait.

Ale wracając do Lindy. Zwróciliście uwagę, jak on strasznie nie pasuje do tych początkowych kilkunastu minut zanim Szyc pójdzie do wojska? Pijacka przejażdżka po mieście z pokrzykiwaniem o rozdziewiczaniu młodych dam, a wśród pijaków: trzeźwy Wieniawa-Długoszowski. Kabaret prowadzony przez sadystyczną burdel mamę mordującą niesubordynowanych klientów... a w pierwszym rzędzie kabaretu: Wieniawa-Długoszowski. Gołym okiem widać, że zamierzeniem scenarzystów było pokazanie nam, że Wieniawy tak naprawdę wcale tam nie ma. To tylko myśli Piłsudskiego czuwają nad głównymi bohaterami i ich chronią (np. scena z rozlaną wódką), bo Piłsudski wie, że oni już niedługo się ogarną, wydorośleją i pójdą walczyć za ojczyznę.

 

 

Nie ma za co. (W sensie: you're welcome, nie że nie ma za co walczyć).

 

 

Opcjonalnie:

Łuki twierdzi, że "Bitwa..." jest dramatem analizującym niemożność komunikacji międzyludzkiej, co widać np. w następującym dialogu (przytaczam z pamięci): Ale wrócisz do mnie? - Wrócę. - Na pewno do mnie wrócisz? - Wrócę. Na pewno. - Obiecaj! - Obiecuję. - Ale przyrzeknij. - [krępująca cisza, typowa dla dialogów "Bitwy..."] - Przyrzeknij! - Przyrzekam ci, że na pewno do ciebie wrócę.

Ja z kolei twierdzę, że "Bitwa..." jest polskim suplementem do genialnego węgierskiego filmu "Gwiazdy na czapkach", który poprzez zatarcie widzowi możliwości ocenienia, kto właściwie w tym momencie na ekranie walczy z kim, pokazuje bezsens wojny i przemocy.

Od dawna nie robiłam noworocznego postanowienia, ale w tym roku mam pomysł:

będę bardziej  glamour!

Na razie idzie mi tak sobie, bo wczoraj przez jakieś 10 minut nie mogłam znaleźć nic fajnego do ubrania, więc koniec końców poszłam na dwa spotkania towarzyskie w piżamie (i spodniach, na boga, i spodniach).
(Wszystkich, którzy wyobrazili mnie sobie bardzo hipstersko, muszę rozczarować: śpię po prostu w podkoszulku z Buffy).

Rok 2012 - w przeciwieństwie do mnie - świetnie sobie radzi z glamourem.
Z Sylwestra, który ociekał zajebistością (retroaktywnie stwierdzam, że nawet głupie akcje miały cudne smaczki), wyniosłam kilkoro nowych znajomych.
Od razu pierwszego stycznia nadrobiłam stare zaniedbywane znajomości (lowe, Elu!) i zaliczyłam kinowo nowego Sherlocka (a zaraz po nim, już domowo i na odtrutkę, wciągnęłam Mission Impossible 2 i 3). Dziś nadrobiłam MI 4, przy okazji witając Kruszynkę w Wawie (yay!).
A gdzieś pomiędzy tym mój wspól-lo i ja poznaliśmy naszego nowego mistrza gry, który namawia nas na Fading Suns (muszę trochę popracować nad definicją tego, co uważam za glamour, WIEM).

 

PS:
Chciałabym naszkicować obrazek, który przytulam do serca od Sylwestra. Koło 21:00 jeszcze całkiem przyzwoicie trzeźwa Aga zrobiła sobie biustonosz z dwóch stożkowatych czapeczek imprezowych. W ich czubki wetknęła zimne ognie.

W tym samym momencie zadzwonił domofon, wypchnęliśmy więc naszą Lady G-Agę na klatkę schodową, żeby przywitała gości.

Na imprezę zaproszonych było jakieś 25 osób, z czego pięciu Aga nie znała. (Jako i oni nie znali praktycznie nikogo, nawet gospodarzy). Ich miny oraz miny sąsiadów z góry, którzy akurat szli na swojego Sylwestra - bezcenne.

Przez te wszystkie litery alfabetu zapomniałam napisać o tym, co wczoraj rano zrobił mój radosny kot.

Ku zgrozie i rozpaczy Iwa i Drewniaka (nie pytajcie) śpię na podłodze. Tzn na materacu, ale bez mojego skrzypiącego ikeowskiego łóżka. Dzięki temu mam zawsze pod ręką kota (i klapki, jeżeli chciałabym w tego kota rzucać) i stojącą obok na podłodze szklankę wody.

A więc wczoraj rano śpiący obok mnie Fio jakoś tak niefortunnie włożył ogon do wyżej wspomnianej szklanki. Po czym natychmiast odwrócił się, żeby sprawdzić, co też stało się tam, z tej dupy strony.

Dzięki temu pierwsze co poczułam rano, to - kap, kap, kap - jakaś ciecz na mojej twarzy.

Pierwsze, co zobaczyłam po otworzeniu oczu to odbyt własnego kota.

 

 

Nie jest to tak dobra historia, jak ta o Heli sikającej Kazi na plecy (Hela to córka, nie kot), ale tak dobrych historii, trzeba przyznać, nie jest wiele (link).

Wesołych Świąt.

Żeby zrobić ten wpis jeszcze bardziej niezrozumiałym dla Was niż jest on dla mnie, nazwijmy mnie na chwilę "Osobą D" (pasuje prawda?).

No więc niedawno Osoba D w poufnej konwersacji dowiedziała się od Osoby C, że w totalnej tajemnicy Osoba B mówi, że Osoba A kłapie dziobem brzydkie rzeczy o Osobie D.

(Mam tę łatwość prowadzenia narracji, co nie?).

Naturalną reakcją Osoby D jest iść do Osoby A i wyjaśnić sytuację, jako że Osoba D ma wątpliwości co do tego, żeby Osoba A chciała jej zrobić przykrość. Niestety uderzenie do Osoby A oznacza, że ta uderzy Osobę B, a ta uderzy w Osobę C, a ta wpierdoli Joasi za wyjawienie sekretów poufnej konwersacji.

A tego Osoba D by nie chciała.
I co teraz, Filipinko?

 

Uważam, że to wszystko wina moich rodziców. Gdyby, jak panbuk przykazał, posłali mnie te dwadzieścia-parę lat temu do przedszkola, wiedziałabym teraz, jak sobie radzić w takich sytuacjach.

Przedwczoraj jeden z moich tłumaczy wychlastał mnie po twarzy. Ale zrobił to stosunkowo mało agresywnie i praktycznie w tańcu i generalnie z miłością.
Tym pięknym akcentem zakończyłam pracę na ten rok.

Teraz tylko odchoruję ostatnie dwa miesiące pracy-bez-dnia przerwy.
Nie miałam wolnego nawet wtedy, kiedy zrobiłam ten dziki niecało-dobowy wypad do Krakowa, żeby pożegnać się z moją byłą współ-lo, która, wbrew jakiemukolwiek zdrowemu rozsądkowi, postanowiła wyjechać z Polski, pojechać do Meksyku, a potem docelowo na stałe do Stanów, żeby tam wyjść za mąż za tego kolesia, co go POZNAŁA PRZEZ FEJSBUKA. Zgroza i potępienie, zgroza i potępienie.

(Tu nastąpi dziwna laurka). Przyjaźnię się z tą meksykańską pizdą od jakichś 100 lat i to taką przyjaźnią zaskakująco niezmienną. Tzn tak samo dobrze bawiłam się z nią w latach 90tych, kiedy siedziałam u niej w pokoju na podłodze, czytając na głosy Powrót posła (nienawidzę cię, Niemcewiczu) i czekając, aż 7-letni brat Giwaldy poda nam herbatę, jak i dwa tygodnie temu, siedząc u niej na podłodze, tym razem bez Niemcewicza, i czekając, aż - ten sam - 21-letni brat poda nam wino.

Miałyśmy już okresy, kiedy widywałyśmy się rzadko (czyt: raz na trzy miesiące). Ale ta zmiana kontynentu, to jednak trochę przesada, co nie?

(a być może zauważyliście, że od dobrych kilku lat nie jaram się festiwalami). Pracowałam nie więcej niż 12 godzin dziennie i była to praca łatwa i niestresująca. A filmy zaskakująco dobre.

O pierwszym wypadzie do klubu festiwalowego pisałam już wcześniej - było pięknie, acz żałuję, że nie zdążyliśmy też dopaść scenarzysty trzeciej części Koszmaru z ulicy Wiązów.

Dzień później zrobiliśmy geekowski nalot na Sarę Hagan, jedną z drugoplanowych aktorek siódmej serii Buffy. Posiedzieliśmy z nią chwilę, pospijaliśmy jej słowa z ust, poopowiadaliśmy jej, jak kochamy Buffy (choć oczywiście nie mamy też nic przeciwko temu pięknemu filmowi niezależnemu, z którym przyjechała na festiwal). Znowu było pięknie. A co gorsza - będą z tego zdjęcia.

I najwyraźniej nawet za bardzo nie straumatyzowaliśmy Sary, bo ponoć parę dni później zaczepiła Agentkę na ulicy i zapytała, gdzieżeśmy się pochowali, że nie ma nas z klubie.

 

Tego samego dnia poznajemy też jednego z młodych reżyserów (dla uznania jego talentów tanecznych nazwijmy go tu Świętym Witem). Święty jest strasznie rozgoryczony i złotdefakowany, bo uczepiła się go jakaś dziewczyna, która przez kilkanaście minut tłumaczyła mu, że "Jeff's movie was better". Spokojne-rozżalenie Świętego Wita jest na tyle rozkoszne, że mityczny i chyba nieistniejący Jeff obrasta legendą (wśród reżyserów filmów fabularnych na AFF nie ma żadnego Jeffa).

Następnego dnia na ulicy wpadam na reżysera imieniem Jeff (no, prawie Jeff). Pytam, czy wie, że obrósł legendą, okazuje się, że tak, JUŻ WIE. Na dodatek okazuje się, że tak, his movie was WAY better. (Generalnie jestem strasznie rozczarowana, że Magiczna Dolina nie wygrała w konkursie). 10 minut później wpadam na Świętego Wita. Opieram sie pokusie powiedzenia mu, że film Jeffa był lepszy, za to dowiaduję się, że dziewczyna, która mu dzień wcześniej nawtykała, pracuje dla festiwalu. Święty szuka pocieszenia u Yssy, która, pełna dobrych intencji, jeszcze bardziej go traumatyzuje. (Na szczęście Święty jest artystą, więc umie przekuwać swoje klęski w narrację - następnego dnia, na spotkaniu przed filmem, snuje anegdoty o fenomenalnej szczerości polskich widzów).

 

Dobra, reszta kiedy indziej, bo mi się już znudziło pisanie, a Wam czytanie.

był uroczy i bardzo dobrze przygotowany do tej rozmowy.

Tzn dopadliśmy go w dwójkę z chłopakiem, który też pisał o Toddzie Solondzu. Oczywiście zachowywaliśmy się jak głupie szczeniaki i nie mieliśmy nic do powiedzenia, więc to Solondz musiał poprowadzić z nami konwersację, zapytać co u nas, co robimy, co oglądamy i kimż tak w ogóle jesteśmy.

Było pięknie.
Kocham życie.
Idę spać.

Jestem teraz w tym magicznym momencie, kiedy już nie piszę z wychodzącą-na-przód-radością, jak fajnie jest w Warszawie, tylko z nostalgią, jak fajnie jest w Krakowie.

Musiałam tę nostalgię przetrawić, więc dopiero teraz podsumowuję weekend-sprzed-tygodnia.

Co smutne: moje krakowskie mieszkanie dalej ma się zajebiście beze mnie. Obfotografowałam je i każdy, kto widzi te zdjęcia, przyznaje, że DOBRZE, ŻE WYJECHAŁAM. Cóż, też Was wszystkich kocham.


Udało mi się spędzić trochę czasu z Babcią Staruszką, Seniorką Rodu. Gdzieś przy okazji sypnęłam się Babci Staruszce, że ja tak na prawdę, to przyjeżdżam do Krakowa grać ze znajomymi w pokera. Babcia zapytała, czy na pieniądze, oburzyła się okropnie i powiedziała, że to naprawdę źle, bo w Czasie Wojny Jej Starszy Brat...

...W Czasie Wojny Jej Starszy Brat utrzymywał rodzinę z gry w oczko.
Kobiety w mojej rodzinie nie mają talentu do opowiadania moralizatorskich historii.


Ale szczytem dobra i piękna w tamten weekend była impreza Halloweenowa, którą spędziłam wśród teoretyków kultury, filmoznawców i innych takich w ten deseń. Gdyby ta impreza miała miejsce 60 lat temu, moja Babcia Staruszka mówiłaby mi teraz, jak to nie powinno się spijać pana domu o godzinie 18:30, oraz że naprawdę nie należy nawiązywać kontaktów z elitą młodej krytyki filmowej mówiąc "Ok, to ja już nie uważam cię za pretensjonalnego dupka".
(Teraz elita chichocze za każdym razem, kiedy na mnie spojrzy).

Ta pralka naprawdę źle na mnie działa.
Umyłam dziś łazienkę, po czym zapytałam mojego współ-lo, czy chce zupę (zupa w kartonie + jajko + kiełbasa = ma się te umiejętności).

Współ-lo popłakał się ze śmiechu i uciekł krzycząc: "kim jesteś i co zrobiłaś z moją współlokatorką?"

Tak.
Chyba już czas zamknąć kramik z domową kobiecością.

Wczoraj zrobiłam 55 kg zakupów spożywczych, a dzisiaj w końcu panowie przywieźli mi pralkę i właśnie robię moje pierwsze warszawskie pranie (czytelników zaniepokojonych domniemanym smrodem informuję, że wcześniej prałam się u mojego landlorda).

Niestety do mojej (używanej) pralki nie dostałam instrukcji obsługi, więc nie jestem pewna, czy dobrze zrobiłam wybierając program "kobieta z dziurą w łonie oraz niezadowolony kosmita bez oczu", czy raczej powinnam była wybrać "dziecko z Eraserheada".



A dziś idę w końcu na Drive'a (głównie dlatego, że nikt nie chce ze mną iść na Bitwę Warszawską). Trzymajcie kciuki, bo bardzo się  boję straszliwego rozczaru.