łot a blog

Robię napisy do tego:

Klęska najdroższego nakręconego w niezależnej Ukrainie filmu stała się jednym z największych wstrząsów kulturalnych ostatniej dekady i spowodowała szeroki wachlarz reakcji: od zaprzeczania rzeczywistości („nie było żadnej klęski”) do zaprzeczania istnienia ukraińskiego kina („nie ma i nie było”). Film ten stał się jednym z argumentów przeciwko narodowej kinematografii, której stopień rozpadu osiągnął teraz najwyższy poziom (...)

Jest to taka kupa, że nie umiem ocenić, czy wszystko z tym w porządku, czy też dostałam wersję z dogranym komentarzem reżyserskim. A komentarz (bądź też integralna część filmu?) brzmi na przykład tak:

Po tym jak minister kultury z moskiewskiego Kremla obłożył film anatemą, mnie, autora, putinowska piąta kolumna w Ukrainie oblała smołą, obsypała pierzem i przeprowadziła przed szeregiem imperatorskich kijów. Za niewłaściwe traktowanie cara-tyrana zboczeńca, za pokazanie rzeki krwi po baturyńskiej rzeźni, za okrutny obraz połtawskiej pijackiej uczty. Ogólnie, rzekomo za przekręcenie historii pisanej przez moskiewskich uczonych-lokajów i lokajów-nieuków w Ukrainie.


W ciągu pierwszych pięciu minut rosyjski car zgwałcił żołnierza wyobrażając przy tym sobie, że gwałci martwego ukraińskiego przywódcę. Potem rozwalił trumnę tego martwego, a martwy wyszedł żywy i zaczął dusić cara. Wszystko to nagrane cyfrową kamerą tak rozdygotaną, że czasem ciężko stwierdzić, gdzie góra, a gdzie dół.

Przede mną jeszcze 2,5 godziny tego niedocenianego arcydzieła.

Z frontu magisterkowego - czekam, żeby mój domniemany recenzent zgodził się być moim recenzentem. Choć trochę straszno i wieje wiatrem grozy, bo mój domniemany recenzent nie należy do najłagodniejszych wykładowców świata.

Z frontu czystego szaleństwa - rozsmakowałam się w mistrzach i idę jutro (13 w piątek - jestem dobrej myśli) na wykład Andrzeja Wajdy. Uprzedzając pytania - nie, to nie ze szkoły scenariuszowej; idę dla przyjemności.

Od jakichś pięciu dni nie miałam czasu obejrzeć ni odcinka Buffy the Vampire Slayer. Nie mam jeszcze jakichś strasznych objawów odstawienia, ale czekam na nie lada dzień (spodziewam się między innymi, że w końcu dostanę w łeb od Drewniaka; nie pytajcie).

Niestety nie zanosi się, żebym szybko wygospodarowała choć 45 minut na jedno spotkanie z Buffy: równocześnie nanoszę ostatnie warstwy pudru na magisterkę i na Ten Tekst Co To Ma Być Wydany Drukiem oraz przygotowuję się do następnych lekcji węgierskiego jak na małą wojnę.

...roztrzaskać ją na kawałki i wbić sobie w oko.

Pierwszy Wykład Mistrzowski na moim kursie scenariuszowym prowadził Zbigniew Rybczyński.

Zbigniew Rybczyński, okazuje się, zrobił w życiu WSZYSTKO. Na 20 lat przed Georgem Lucasem używał techniki High Definition; udoskonalił i dalej udoskonala green screeny; przy pomocy prostych obliczeń matematycznych rozpracował technikę Paganiniego [albo innego kompozytora - możliwe, że na chwilę odpłynęłam], w każdym razie da się tę muzykę zapisać jako kod, który po chwili się powtarza; a jedno takie ujęcie, to zrobił takie, że zainteresowało się nim siedmiu najinteligentniejszych fizyków świata - fizycy zaprosili Rybczyńskiego na pogawędkę, w czasie której i oni go wypytywali, i on ich. Dzięki temu dowiedział się, że fizycy teraz pracują nad udowodnieniem, że kwarki [znowu - możliwe, że jakieś inne cząstki elementarne] komunikują się ze sobą.

Stopień radosnej żenady zwiększył jeszcze fakt, że Rybczyński do mikrofonu zapytał, co to w ogóle za szkoła jest, dla której właśnie mówi. A, scenariuszowa... no to on nie zna się na scenariuszach.

Wyszliśmy w czasie krótkiej przerwy technicznej. I mówiąc "my" mam na myśli ponad połowę sali.

Kolejny Wykład Mistrzowski już w niedzielę.

 
Jak już pisałam, temi ręcami podzieliłam grupę z węgierskiego na dwie. Posłużyłam się przy tym prostym kluczem: wcześniej przychodzą ci, którzy mogą wcześniej, później przychodzą ci, którzy mogą później.

Węgierski nie jest zabawny, jeżeli jest się jedyną osobą w grupie tych, którzy mogą przyjść później, która nigdy nie miała styczności z językiem. Ostatni raz tak się czułam w czwartej klasie liceum, kiedy nie było mnie przez jakiś tydzień, a kiedy wróciłam, okazało się, że wszyscy naokoło wiedzą o co chodzi z tymi wyznacznikami macierzy kwadratowej.


Dziś, pełna nowej energii i szklanek w połowie pełnych, idę na pierwsze zajęcia Scenariuszy.
I sprawdziłam własnymi oczami - droga do sekretariatu naprawdę prowadzi przez szpital, w którym był zamknięty Hannibal Lecter:


(Widzicie tę wnękę po lewej? W środku wygląda tak).

Okej, proszę Państwa - właśnie wydrukowałam ostatnie 15 stron mojej magisterki. Jadę to oddać promotorce, a cały autobus będzie śpiewał ze mną, kwiaty będą mi rodzić się pod stopami, słońce będzie mi posyłać buziaczki i posypywać mnie konfetti, a kolory tęczy będą wystrzeliwać z tyłków przebiegających jednorożców.

Pierwsza lekcja węgierskiego jako tako.
Grupa była dużo za duża (ze 14 osób), więc całe 1,5 godziny spędziliśmy na tym, żeby każdy z osobna nauczył się Wymawiać.
Ergo: nie umiem jeszcze nawet powiedzieć, że nazywam się Joasia i jestem fajna.

No ale już, temi ręcami, popchnęłam grupę do podjęcia decyzji o podziale na dwie. Nauczycielka nie miała miny szczęśliwego misia, no ale duh.

Od zmiany czasu jem regularnie, śpię po 8 godzin dziennie (ok, zazwyczaj pomiędzy 2:30 a 10:30, ale 8 godzin) i w ogóle czuję się żywa.

Idę właśnie na mój pierwszy węgierski, zobaczymy, jaką fopę uda mi się tam popełnić na wstępie (Szkołę scenariuszową mam już pod tym względem zaliczoną. Napisałam strasznego ą-ę, bułkę przez bibułkę, maila do sekretarki szkoły, nie zwróciwszy uwagi, że to moja koleżanka z roku - a była podpisana jak byk**).

____
** była podpisana wołami?

Ej no, te ostatnie 5 stron to już mi szybko pójdzie, PRAWDA?

Złożyłam dziś papiery do szkoły scenariuszowej. Na roczny kurs, scenariusz filmu fabularnego. Już wiem, że się dostałam, bo głównym kryterium przyjęć jest zapłacenie czesnego. Znaczy jeszcze nie zapłaciłam, a jak zapłacę, to będę przez następny miesiąc jeść tekturę (w tym celu kupiłam sobie dziś 4 książki w taniej książce na Grodzkiej, polecam), no ale nie w tym rzecz.
Rzecz w tym, że wymieniłam kilka zdań z chłopakiem przyjmującym zgłoszenia i jak powiedziałam, że kończę magisterkę o Solondzu, to jemu się wyrwało, że tak, on mnie zna. Znaczy nie zna, ale czytał mój tekst, z tej książki, która jeszcze nie jest wydana. I tu proszę o chwilę głębokiej zadumy nad życiem:


Na marginesie muszę napisać, że papiery składało się w klubie Pod Jaszczurami (bo, podobno, droga do sekretariatu prowadzi przez poddasza, powyłamywane schody, terraria i to więzienie, w którym siedział Hannibal Lecter). Trochę się więc martwię, gdzie będą się odbywały zajęcia.